Geschiedenis

24 april 1989 is de Dag der Dagen, de dag dat heel Maastricht op zijn hoede was, de dag dat ons koninghuis een dagje vrij had genomen, de dag dat Heerenhuis Adrianus haar eerste zonnestralen zag.

Nadat Heer Ophelders op slinkse wijze contact had verkregen met huisjesmelker R. te M., kon het Heerenhuis op 24 april 1989 worden ingenomen. Het feit dat het Heerenhuis toen nog niet geheel bouwvakkervrij was, werd vooralsnog geaccepteerd daar de Heeren op voorhand al wisten dat deze eikelbijters ras het hazenpad zouden kiezen. Na op terechte wijze op hun uitzichtloze positie gewezen te zijn, werd de exodus dezer manspersonen dan ook al dra een feit. Lering trekkende uit het bekende verhaal van de Hof van Eden werd unaniem besloten dat op het perceel Condéstraat 3 te Maastricht, vanaf 24 april slechts, enkel en alleen Heeren gehuisvest zouden zijn. Op maandag 24 april van het jaar des Heeren 1989 betrokken dan ook de Heeren Berenschot, Horsten, Jansen en Willet het pand aan de Condéstraat 3 te Maastricht.

Het Heerenhuis was een feit!!!

Het eerste lustrum werd gevierd in het wereldwijd bekende en vermaarde Heerenhuis Adrianus gelegen aan de Condéstraat nummer 3 te Maastricht. Na dit geweldige feest wat heel Maastricht voor drie dagen deed schudden op haar grondvesten, bleek ons kot dusdanig versleten geraakt te zijn dat we besloten hebben onze tradities, waarden en normen voort te zetten aan de Louis Loyensstraat 24 te Maastricht. Dit nieuwe stulpje is gelegen aan den andere zijde des Maas naast het toekomstige Heerenhuis: de Maasresidentie. Daar de bewoners van plan waren ook de tradities, waarden en normen van het Heerenhuis mee te verhuizen, was de kamerverdeling geen probleem. Zoals voorheen werd er gebruik gemaakt van het systeem van anciënniteit. Het laatste weekeinde van juli werd er begonnen met verhuizen. Het was een emotioneel weekeinde, zowel voor de verhuizende Heeren als voor de buurt. Er zou zich een hiaat gaan vormen in de Condéstraat. De Condéstraat zou de Condéstraat niet meer zijn. Na al die jaren hadden de buurtproleten ons toch in hun hart gesloten. Er was een leegte ontstaan waar de buurt maar moeilijk mee overweg kon. Dat het aantal suïcidale dan ook ernstige vormen begint aan te nemen is niet verwonderlijk. Zoals twintig jaren geleden de buurt ook maar moeilijk kon wennen, zo zal het nu ook wel verlopen. En nu, na vijfentwintig jaar is de buurt, zowel de oude als de nieuwe, er wel aan gewend.